Edward Hartwig, Zabawy na śniegu pod murami obronnymi Starego Miasta.
Wykonana w latach 70. XX wieku, czarno-biała fotografia,
prostokąt w układzie poziomym.
Do zbiorów Muzeum Warszawy należy odbitka o wymiarach: 18,3 cm wysokości, 24 cm szerokości.
Pogodny, zimowy dzień.
Grupka dzieci bawi się na ośnieżonym stoku na skraju warszawskiego Starego Miasta.
Fotografia dzieli się w poziomie na dwie części.
W górnej piętrzą się różnej wysokości budynki stojące na dawnej Górze Gnojnej.
Tu grają biele i szarości, u dołu łagodnie ośnieżony stok,
z którego dzieci zjeżdżają na sankach i butach.
Uwagę przyciągają ciemne sylwetki odcinające się od bieli śniegu.
Na pierwszym planie, po prawej stronie zdjęcia - siedmioro dzieci.
Są w ciepłych kurtkach i czapkach. Wciągają sanki i ustawiają się w kolejce do zjazdu,
podchodzą pod górkę. Po lewej stronie, na szczycie zbocza,
trzej chłopcy szykują się do zjazdu na sankach.
Tuż za nimi, u wylotu ulicy Brzozowej, już w górnej części zdjęcia,
od szarych murów odcinają się dwie, niewielkie ciemne sylwetki mijających się przechodniów,
kobiety i mężczyzny.
Kamienice Starego Miasta stojące wzdłuż murów obronnych przywodzą na myśl masyw górski ponad zaśnieżoną, spadzistą polanką.
Zajmują lewą część fotografii.
Ponad ich dachami w kadrze mieści się tylko skrawek nieba,
przez co wydają się monumentalne.
Okna, parapety i pokryte śniegiem dachy rysują się na tle szarych murów.
W centrum, spod warstwy śniegu wydobywa się delikatny rysunek schodów
i metalowego trzepaka, który stoi u ich szczytu.
Ponad trzepakiem wznoszą się trzy potężne przypory - kliny z kamieni wspierające warowne mury otaczające stare miasto.
Poziome i spadziste powierzchnie konstrukcji pokryte są śniegiem.
W zestawieniu z szarością pionowych murów,
wyglądają jakby pociągnięto je białą farbą.
Masyw budynków obniża się ku prawej stronie.
Najniższą i najdalej wysuniętą na prawo część stanowi kamienny mur,
na którym przez wiele lat stał pomnik warszawskiej syrenki.
Obok, na tle bardzo jasnego nieba,
rysuje się metalowa balustrada schodów, które prowadzą z murów obronnych w dół.
Jasnoszare, niemal białe niebo wypełnia górny, prawy narożnik fotografii.
Fotografia Edwarda Hartwiga to połączenie obrazka obyczajowego z malarskim spojrzeniem na miejski pejzaż.
Autor po mistrzowsku wykorzystał paletę szarości, bieli i czerni,
by nadać mu trójwymiarową głębię.
Góra Gnojna znajduje się między ulicą Brzozową biegnącą górą,
a Bugajem położonym nad brzegiem Wisły.
To miejsce, gdzie przez kilkaset lat mieszkańcy warszawskiego Starego Miasta wysypywali śmieci.
W połowie XIX wieku zabroniono wyrzucania odpadów. Zbocze porosło trawą.
Profesor Politechniki Marian Lalewicz - znany warszawski architekt,
zaprojektował i wybudował w 1923 roku na skraju Góry Gnojnej oryginalny zespół domów.